Adwent (Å‚ac. Adventus) - w starożytnym Rzymie i Bizancjum oznaczaÅ‚ przybycie i odwiedziny ważnej osobistoÅ›ci, króla, cesarza. ChrzeÅ›cijanie niemal od zawsze widzieli w owym adventus przybycie Króla Królów – Chrystusa.

Liturgiczny okres Adwentu wprowadza nas w trojakie oczekiwanie:
- na Boże Narodzenie, czyli wspomnienie pierwszego, historycznego przyjścia Chrystusa,
- na osobiste spotkanie z Chrystusem poprzez Å‚askÄ™,
- na powtórne przyjÅ›cie Chrystusa w chwale.

Pierwszy adwent już się dokonał: Pan, Emmanuel, wyczekiwany przez lud Starego Przymierza, narodził się, jak wierzymy, 2000 lat temu w Betlejem. W tęsknotę Izraela, w tajemnicę oczekiwania na Mesjasza, wprowadza nas liturgia drugiej części Adwentu, będącej bezpośrednim przygotowaniem do świętowania Bożego Narodzenia.

Paradoksalnie, jeÅ›li w liturgicznym adwencie oczekujemy przyjÅ›cia Chrystusa, to jest On już wÅ›ród nas obecny. Do tej ObecnoÅ›ci Å‚atwo siÄ™ przyzwyczaić, dlatego potrzebny nam drugi adwent - tajemnica nieustannie i na nowo ofiarowywanej nam Å‚aski, przyjmowania i spotykania Boga w naszym osobistym życiu. Åšredniowieczni kaznodzieje mówili o tym przychodzeniu Boga do duszy jako o adwencie cierpliwym, Å‚agodnym i cichym: "Oto stojÄ™ u drzwi i koÅ‚aczÄ™: jeÅ›li kto posÅ‚yszy mój gÅ‚os i drzwi otworzy, wejdÄ™ do niego i bÄ™dÄ™ z nim wieczerzaÅ‚, a on ze MnÄ…". W tym wymiarze Adwent jest skupionym, lecz radosnym oczekiwaniem, by nie przeoczyć Bożej obecnoÅ›ci w naszej codziennoÅ›ci.

Bliskość Dnia PaÅ„skiego, czyli powtórnego przyjÅ›cia Chrystusa, akcentuje liturgia pierwszego i drugiego tygodnia Adwentu. W perspektywie tego Dnia nabiera powagi wezwanie do nawrócenia i ewangelicznego czuwania. "Bo oto nadchodzi dzieÅ„ palÄ…cy jak piec, a wszyscy pyszni i wszyscy czyniÄ…cy nieprawość bÄ™dÄ… sÅ‚omÄ…, wiÄ™c spali ich ten nadchodzÄ…cy dzieÅ„, mówi Pan ZastÄ™pów, tak że nie pozostawi po nich ani korzenia, ani gaÅ‚Ä…zki. A dla was, czczÄ…cych moje imiÄ™, wzejdzie sÅ‚oÅ„ce sprawiedliwoÅ›ci i uzdrowienie w jego skrzydÅ‚ach" (Ml 3, 19-20).

Teksty liturgiczne Adwentu ukazujÄ… postacie Starego i Nowego Testamentu, przez których życie i dziaÅ‚alność Bóg zapowiadaÅ‚ i przygotowywaÅ‚ Å›wiat na przyjÅ›cie Jego Syna, m.in. MaryjÄ™, Jana Chrzciciela, Izajasza.

Adwent to czas radosnego oczekiwania na spotkanie z Panem i przygotowania siÄ™ do niego przez pokutÄ™ i oczyszczenie. Dlatego KoÅ›cióÅ‚ zachÄ™ca do udziaÅ‚u w rekolekcjach, przystÄ…pienia do sakramentu pokuty i pojednania. Adwent nie jest w sensie Å›cisÅ‚ym, czasem pokuty, tak jak na przykÅ‚ad Wielki Post, ale jest okresem pobożnego i radosnego oczekiwania.

W czasie caÅ‚ego Adwentu, poza niedzielami i uroczystoÅ›ciÄ… Niepokalanego PoczÄ™cia NMP (8 grudnia), odprawiane sÄ… Roraty. SÄ… to Msze Å›wiÄ™te ku czci NajÅ›wiÄ™tszej Maryi Panny, odprawiane bardzo wczesnym rankiem. Ich nazwa pochodzi od Å‚aciÅ„skich sÅ‚ów pieÅ›ni czÄ™sto Å›piewanej na ich poczÄ…tku - Rorate caeli desuper (Spuśćcie rosÄ™, niebiosa). Najstarsze Å›lady Rorat w polskiej tradycji pochodzÄ… z XII w. W czasie Rorat przy oÅ‚tarzu znajduje siÄ™ dodatkowa, ozdobna Å›wieca - symbolizuje ona obecność Maryi. Eucharystia rozpoczyna siÄ™ przy zgaszonych Å›wiatÅ‚ach; zapalajÄ… siÄ™ one dopiero podczas uroczystego hymnu "ChwaÅ‚a na wysokoÅ›ci Bogu".

Parafia Ojca Pio w Grajewie